Archive for category Aydınlık Gazetesi Yazıları

Seçim süreci gözlemlerim

İki aydır kitap fuarları, imza ve söyleşi programları nedeniyle il ve ilçeleri dolaşıyorum. Haliyle gittiğim her yerde seçim gözlemleri yapıyorum. Sadece imza ve söyleşi programındaki okurlarla değil, esnafla, minübüs şoförleriyle, pazar alışverişi yapanlarla, öğrencilerle, parklarda gün öldüren işsizlere konuştum. Vatan Partili, AKP’li, CHP’li, MHP’li, HDP’li seçmenlerle sohbet ettim.

İşte gözlemlerim:

AKP CİDDİ OY KAYBEDİYOR

1) Daha önceki seçimlerle kıyasladığımızda en dikkat çeken özellik, seçim kampanyalarındaki AKP baskınlığının kalmadığıydı. Ağırlığı son iki haftaya saklamadıysalar, AKP ile diğer partiler pek çok ilde neredeyse aynı büyüklükte kampanya yapıyor; neredeyse aynı sayıda seçim aracı dolaşıyor, neredeyse aynı sayıda seçim bürosuna sahipler.

Bu gözlemimi paylaştığım bir AKP’li, televizyon, gazete ve sosyal medya çalışmalarını esas aldıklarını söyledi!

2) AKP’nin oy oranının ciddi oranda azaldığı anlaşılıyor. Daha önce AKP’ye oy verdiğini ama 7 Haziran’da vermeyeceğini söyleyenlerin büyük kısmı henüz kararsız, son dakikayı bekliyor. Bu grubu MHP’ye oy vereceğini söyleyenler izliyor.

Artık AKP’ye oy vermeyip başka partilere oy vereceklerini söyleyenler, MHP’den sonra yaklaşık şu sırayla diğer partilere dağılıyorlar. SP-BBP ittifakı, bölgeye göre değişmekle birlikte HDP, Vatan Partisi…

AKP’ye oy vermeyecek eski AKP’li seçmenin en uzak durduğu parti CHP!

CHP’DEN HDP’YE BARAJ DESTEĞİ

3) CHP’den HDP’ye önemli bir oy kayması var. Sadece CHP’ye oy verdiğini söyleyenler değil, önseçimlerde oy kullanan kimi CHP’lilerin içinde bile 7 Haziran’da HDP diyenler var.

Gerekçelerini öncelikle “HDP’nin barajı geçmesi ve AKP’nin tek başına iktidar olmaması” diye açıklıyorlar. Bunu izleyen gerekçeleri ise etnik ve dini kimlikler… Yani Kürtlük-Alevilik!

Ancak AKP-PKK ortaklığını, Dolmabahçe mutabakatını, devam eden Açılım’ı anlattığınızda bir bölümü “yeniden düşünelim” diyor.

4) CHP’li seçmenler, Genel Merkez’den yönlendirilen Vatan Partisi karşıtı “oyları bölmeyin” kampanyasından önemli oranda etkilenmişler. En hararetli tartışmaları bu grupla yaptık.

İlginçtir, hararetle Vatan Partisi’ne “oyları bölmeyin” diyen bu grup, CHP’den HDP’ye akan oylar konusunda sessiz!

BU KEZ BARAJ KAYGISI AZ

5) Edindiğim izlenime göre oylarını en çok artıracak iki parti MHP ve Vatan Partisi! Açılım’a ve PKK’ye baraj aşırtma kampanyasına duyulan tepki, bu iki partiye yönelimi artırıyor.

6) Önceki seçimlerde olduğu gibi bu seçimde de yine baraj kaygısı nedeniyle gönlü Vatan Partisi’nde olan ama oyunu başka bir partiye vereceğini söyleyen seçmenlerle karşılaştım. Ancak bu kez bu kaygı eski seçimlere göre çok azdı.

Hatta Vatan Partisi’ne oy vereceğini söyleyen seçmenlerin büyük kısmında bu kez baraj kaygısı yoktu. Daha doğrusu bu kez baraj düşüncesiyle hareket etmeyen, barajı aşıp aşmama sorunuyla ilgilenmeyen bir kitle vardı.

Bu kitlenin temel motivasyonu şu: 7 Haziran’dan sonra daha iyi mücadele edebilsin diye Doğu Perinçek’in elini güçelendirmek, Vatan Partisi’ni binde mertebesinden yüzde mertebesine taşıyarak erken seçim ihtimalli yeni dönemde onu adres haline getirebilmek ve asıl muhalefet olarak gördükleri bir partinin sesini çoğaltmak!

7) Son olarak şu gözlemimi paylaşayım. Hemen her partinin bir bölüm seçmenine göre 7 Haziran bir final değil, bir başlangıç Türkiye’nin önünde erken bir seçim var ve 7 Haziran asıl o seçimin provasıdır.

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
27 Mayıs 2015

Yorum bırakın

Bekir Coşkun ve örgütsüz aydın çaresizliği

Bekir Coşkun‘un “gönlüm Vatan’da ama ey okur, sen oyunu HDP’ye ver ben de CHP’ye vereceğim” özetli önceki günkü yazısı iki büyük gerçeğe işaret ediyor:

1) Örgütsüz aydın çaresizliğine!

2) AKP’nin 13 yıldır nasıl iktidar olabildiğine!

ÜÇ YOLA İŞARET AKP’YE YARAR

Coşkun‘un yazısında üç partiden birden bahsetmesi, “her yere göz kırpıyor” diye yorumlandı sosyal medyada. Katılmıyoruz. Bekir Coşkun herkese göz kırpacak türde biri değildir. Bu tutumu, bize göre, örgütsüz aydın çaresizliğinin eseridir.

Örgütsüz aydın, çaresiz aydındır. AKP tehdidi karşısında nasıl bir strateji izleneceğini saptayamaz. Önündeki seçeneklerden birine işaret etmek yerine, çaresizlikten hepsine birden işaret eder. Üstelik gerçekte o üç seçenek, birbirinin seçeneği de değildir!

Coşkun o nedenle gönlü Vatan’da olmasına rağmen CHP’ye oy verir; o nedenle kendi CHP’ye oy verir ama okurunu HDP’ye yönlendirir.

Peki bu yönsüzlüğün sonucu nedir? Yani gönül bir tarafta, oy diğer tarafta ve öneriler başka taraftaysa ne olur? AKP kazanır!

AYDIN TAVRI ARENADA OLMAKTIR

İşte AKP tam da bu nedenle 13 yıldır iktidardadır!

Bidon kafalı”, “göbeğini kaşıyan” seçmen AKP’yi seçtiği için değil, aydın o seçmenin önüne geçip yürümediği için AKP tam 13 yıldır iktidardadır!

Oysa aydın en basit tanımıyla yol gösterendir ama örgütsüz aydın yol gösterememektedir. Topluma “o yol da var, bu yol da, hatta şu da” diyerek her yola işaret etmektedir.

Aydın ideolojik gladyatördür, tek başına kalsa bile gerçek için arenada çarpışır. Ama örgütsüz aydın ideolojik gladyatör değildir. İdeolojisi için arenada çarpışmaz. Arenaya çıkıp kendi ideolojisi için çarpışmak yerine, başka ideolojilere de işaret ederek tribünde olmayı tercih eder. Gönlündeki aslan için çarpışmak yerine tirbünde kalıp başka kedileri sever!

Gönlü CHP’de olan, oyunu CHP’ye verecek olan ve okurunu CHP’ye yönlendiren aydın, ya da gönlü HDP’de olan, oyunu HDP’ye verecek olan ve okurunu HDP’ye yönlendiren aydın, gönlü Vatan’da, oyu CHP’de, okurunu HDP’ye yönlendiren aydından daha tavırlıdır!

Zira en azından elindeki lambayla iyi kötü bir yola ışık tutmaktadır. Her yola ışık tutmak ise aslında hiç ışık tutmamak demektir. Bekir Coşkun‘un yaptığı maalesef budur.

BEKİR COŞKUN’UN TEK SEÇENEĞİ

Konu herhangi bir aydınla ilgili değil, Bekir Coşkun‘la ilgili olduğu için üzerinde duruyoruz. Çünkü Bekir Coşkun kıymetlimizdir!

O nedenle Bekir ağabeye sesleniyoruz:

Türkiye 7 Haziran’da sıradan bir oylama yapmayacak, gerçekte şu üç şeyi oylayacaktır:

1) Başkanlık sistemini

2) PKK’nin TBMM’ye girmesini

3) Mustafa Kemal devrimciliğine yığınak yapmayı

Kendimizi kandırmayalım: Oylanacak ilk iki madde sadece AKP ve HDP için değil, aslında CHP için de bir farklılık taşımamaktadır.

O nedenle Mustafa Kemal devrimciliğine yığınak yapmak, yani baraj kaygıları hissetmeden Vatan’ı büyütmek, / Haziran’dan sonrası için bir dayanak yaratmak, aydın için, Bekir Coşkunlar için tek seçenektir!

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
26 Mayıs 2015

Yorum bırakın

HDP’ye oy vermek, AKP’ye oy vermektir!

HDP’ye baraj atlatma kampanyası iki iddia üzerinden yükseltiliyor:

1) AKP’nin panzehrinin HDP olduğu savunuluyor.

2) Gezi’nin, Sol’un hamisinin ve Erdoğan karşıtlığının adresinin HDP olduğu işleniyor.

KAMPANYANIN YALANLARI

Peki bunlar gerçek mi? Elbette değil.

Olmadığını anlatacağız ama önce bu iki iddiayı desteklemek için neler yaptıklarına, neler söylediklerine bakalım:

1) AKP’nin panzehrinin HDP olduğu iddiası;

a) HDP’nin barajı geçmesi halinde AKP’nin tek başına iktidar olamayacağının propagandası yapılarak güçlendiriliyor.

b) Erdoğan diktatörlüğünü durduracak tek örgütlü kuvvetin HDP (yani aslında silahlı PKK) olduğu savunuluyor.

c) Demirtaş AKP’den kurtulmak için diğer partilerden ödünç oy istiyor. (Can Dündar, Cumhuriyet, 20 Mayıs 2015)

2) Gezi’nin, Sol’un hamisinin ve Erdoğan karşıtlığının adresinin HDP olduğu iddiası;

a) Gerçekte Fidan-Öcalan projesi olan HDP’nin bir Türkiye partisi olduğu ve Sol’u kapsadığı savunuluyor.

b) Demirtaş başta olmak üzere HDP yöneticileri her demecine bir “Gezicilik” sokuşturuyor ve AKP karşıtı bu halk hareketine önderlik ettiklerini söylüyor!

AÇILIM KOALİSYONU ORTAKLARI

Gelelim gerçeklere:

1) HDP, AKP’nin panzehri ya da karşıtı değildir; tersine bütünleyenidir. İki parti, Açılım’la birbirine bağlanmış, dahası birbirine mecbur edilmiştir. Bu nedenle iki parti aslında Açılım Koalisyonu ortağıdır.

Demirtaş‘ın Erdoğan için “seni başkan yaptırmayacağız” demesi Açılım’ın ruhuna aykırıdır ve yalnızca 7 Haziran atmosferinin gereğidir. Nitekim tıpkı başkanlık gibi Açılım’ın gereği olduğundan, Demirtaş 7 Haziran sonrası için “ilk işimiz yeni bir anayasa yapmak olacak” demektedir. (aa.com.tr, 19 Mayıs 2015) Yani HDP ile AKP karşıt değil, örneğin en temel meselede, “yeni anayasa”da ortaktırlar!

Kaldı ki Demirtaş birkaç kez “ülkeyi hükümetsiz bırakamayız” bahanesiyle AKP’yle koalisyona yeşil ışık da yakmıştır. Ya da en azından AKP Hükümeti’ne dışardan destek vermeye hazırdırlar! (Can Dündar, Cumhuriyet, 20 Mayıs 2015) Çünkü böylesi hem HDP hem de AKP için daha az maliyetlidir.

Yani HDP’nin hedefi AKP’yi tek başına iktidar yaptırmamak ya da Erdoğan’ı başkan yaptırmamak değil, yaptırırken daha çok taviz koparmaktır!

Olduğu iddia edilen “ya AKP ya HDP” denklemi ise her ikisini de birbirine karşıtlık üzerinden büyütebilmenin denklemidir.

HDP GEZİ KARŞITIDIR

2) HDP Gezi’nin ve Sol’un hamisi değildir. Tersine HDP Gezi’nin karşıtıdır. Gezi’ye daha ilk günden darbe diyen ve bu nedenle AKP Hükümeti’nden teşekkür alan HDP’dir. Demirtaş’ın “Gezi’de AKP’yi devirmek isteyenlere şiddetle karşı çıktık” demesi en önemli gerçektir.

Elbette sürecin belli bir noktasında HDP Gezi’ye katılmıştır. Fakat ne zaman? MİT Müsteşarı Hakan Fidan’ın talebiyle Öcalan PKK-HDP’ye “Taksim’i ulusalcılara bırakmayın” talimatı verdikten sonra. MİT PKK’nin Gezi’ye bulaşmasıyla kitleselliğin azalacağını, halk hareketinin yönünün sapacağını ve en sonunda sönümleneceğini hesaplıyordu.

Peki “Gezi’de AKP’yi devirmek isteyenlere şiddetle karşı çıkan” bir parti, iddia ettiği gibi Erdoğan karşıtlığının adresi olabilir mi? Tersine Erdoğan‘ın destekçisidirler. Nitekim 2009 yılından bu yana sürekli saptamaktadırlar: Süreç en iyi Erdoğan‘la yürütülebilir!

ORTAĞI ÜZERİNDEN GÜÇLENMEK

Sonuç ortadadır: AKP ile HDP birbirinin karşıtı değil, bütünleyenidir; Açılım Koalisyonu ortağıdırlar. İkisinin de ilk hedefi “yeni anayasa” ile rejimi değiştirmektir.

HDP’ye oy vermek ve baraj atlatmak hem PKK’yi TBMM’ye sokmak ve ona bir mevzi kazandırmaktır hem de ortağı üzerinden AKP’yi güçlendirmektir!

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
25 Mayıs 2015

Yorum bırakın

Erdoğan’ın Kürdistan ajandası

Erdoğan son olarak şunu da söyledi: “Irak, kendi içinde eğer böyle bir eyaleti bu şekilde bölünme ile neticelendiriyorsa bu onun iç sorunudur, bizi ilgilendirmez.” (A Haber, ATV, 21 Mayıs 2015)

Barzani‘nin internet sitesi bu sözleri haklı olarak “Erdoğan’dan bağımsız Kürdistan’a yeşil ışık” başlığıyla duyurdu! (rudaw.net, 22 Mayıs 2015)

Türkiye 13 yıl önce Irak’ın kuzeyindeki yapının bağımsızlığını savaş nedeni sayarken, 13 yıl sonra nasıl bu noktaya gelebildi? İşte Erdoğan‘ın Kürdistan ajandası:

BOP EŞBAŞKANLIĞI

Erdoğan “Bazı gruplar (Kürtler) bu milli yapı içinde kalmak istemezlerse ne olacak” sorusuna 1993’te “Eyalet sistemine geçilebilir” yanıtı verdi.

ABD Ankara Büyükelçisi Morton Abramowitz 15 Ekim 1996’da Erdoğan’la görüştü ve Washington Erdoğan‘ı Erbakan‘ın yerine hazırlama kararı aldı. 6 yıllık mücadelenin ardından turuncu darbe 3 Kasım 2002’de yapıldı.

12 Mart 2003’te Öcalan, Gül‘e 16 sayfalık bir mektup gönderdi.

28 Ocak 2004’de Erdoğan‘a Washington’da BOP eşbaşkanı görevi verildi.

Erdoğan: “ABD’nin Büyük Ortadoğu Projesi içerisinde Diyarbakır bir merkez olur.” (Teke Tek, Kanal D, 16 Şubat 2004)

Gül, 25-30 Ocak 2004 tarihli ABD gezisi sırasında, Henri Barkey’e AKP Hükümeti’nin Irak’ta Kürt federe devletine karşı çıkmayacağını ve TSK’nin Kuzey Irak’a operasyonlarına engel olacaklarını taahhüt etti.

Öcalan 2005 yılında Erdoğan‘a üç mektup yazdı ve sonucunda MİT-Öcalan görüşmeleri başadı.

DİYARBAKIR AÇILIMI

Erdoğan 12 Ağustos 2005’te “Kürt sorunu benim sorunumdur” diyerek Diyarbakır Açılımı‘nı başlattı.

Öcalan 20 Kasım 2005’te kendisini “sorgulamaya” gelen savcılara 2,5 saat “demokratik konfederalizm” brifingi verdi. Öcalan savcılar üzerinden Erdoğan-Gül’e başkanlık sistemiyle yönetilecek 25 eyaletli Türkiye modeli önerdi!

Gül: “Türkiye Kuzey Irak’taki Kürtlere ağabeylik yapmalı.” (Akşam, 2 Aralık 2005)

2006’da Karayılan Erdoğan‘a, Öcalan da Arınç‘a mektup yazdı.

Davutoğlu Washington’dan ilan etti: “Kürt yönetimini tanımaya hazırız.” (Vatan, 10 Şubat 2007)

2008’de Oslo’da CIA koordinatörlüğünde AKP ile PKK masaya oturdu. (2009 yılında da sürdü.)

KÜRT AÇILIMI

Karayılan: “2009 Şubat’ında bir hükümet üyesi Öcalan‘a gitti ve Açılım’ı konuştu.” (Habertürk,16 Nisan 2010)

Gül 8 Mart 2009’da Tahran’a giderken uçakta Kürt Açılımı‘nı başlattı.

Gül 23 Mart 2009’da Bağdat’a giderken uçakta ilk kez Kürdistan sözcüğünü kullandı ve 24 Mart 2009’da Neçirvan Barzani‘yle ilk resmi görüşmeyi yaptı.

Barzani: “Gül Kürdistan’ı tanıdı.” (NTV, 26 Mart 2009)

Davutoğlu, Türkiye ile Kuzey Irak’ın bütünleşmesi mesajları vermeye başladı. (Milliyet, 31 Ekim 2009)

KDP Dışilişkiler temsilcisi Sefin Dizai: “Türkiye ile Kuzey Irak konfederasyona bile gidebilir” (Ocak 2010).

Haziran 2010’da Barzani‘nin Ankara ziyaretinde Türkiye ile Kuzey Irak arasında ekonomik entegrasyon yürütülmesi kararı alındı.

Davutoğlu, “Irak Kürdistanı Bölgesi Başkanı sayın Başkan Mesut Barzani” diye başlayan mesajıyla Dışişleri’nin resmi belgesine Kürdistan sözcüğünü soktu. (Akşam, 22 Temmuz 2010)

Erdoğan 12 Eylül 2010 halk oylaması akşamı balkondan “federal meclis, federal konsey” mesajı verdi.

ÖCALAN AÇILIMI

Seçimden önce, 10 Mayıs 2011’de AKP ile PKK protokol imzaladı. (Sözcü, 15 Eylül 2011)

2012 yılı AKP-PKK müzakereleriyle sürdü ve Erdoğan Ocak 2013’te Öcalan Açılımı‘nı başlattı. Öcalan‘ın şartları düzeltildi, yanına sekreterya hizmeti için 5 mahkum verildi ve hem AKP adına MİT heyeti hem de BDP-HDP periyodik görüşmelere başladı.

Araya önce 6-8 Ekim 2014 Kobani olayları, şimdi de 7 Haziran 2015 seçim atmosferi girdi.

7 Haziran’da engel olamazsak, AKP ile PKK-HDP “Türk-Kürt federasyonu” hedefine doğru ilerlemeyi sürdürecekler!

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
24 Mayıs 2015

 

 

 

Yorum bırakın

Irak’ta ABD-İran çarpışması ve Ramadi

9 Haziran 2015’te Musul’un işgaliyle başlayan süreçte önce Suriye’de Kobani (Ayn El arap) ardından da Irak’ta Tıkrit IŞİD işgalinden kurtarıldı. Ancak IŞİD Suriye’de Tedmur’u ve Irak’ta Ramadi’yi işgal ederek eşitlik sağladı!

STRATEJİ DEĞİL YÖNTEM TARTIŞMASI

Tablo ABD’de Obama karşıtlarını harekete geçirdi. Obama‘nın IŞİD stratejisi birkaç gündür yerden yere vuruluyor. ABD’nin havadan, taşeronlarının karadan harekatını içeren IŞİD stratejisi, örneğin Obama‘nın ilk Savunma Bakanı Robert Gates tarafından artık “gerçekte olmayan strateji” diye yorumlanıyor.

Gerçi havadan kimin, karadan kimin hareket edeceği stratejiye değil, stratejinin uygulanma biçimine işaret etmektedir. Washington’un stratejisi IŞİD’den boşaltılacak alanlarda Kürt örgütlerin egemenliğini inşa etmektir.

Ve özellikle Ramadi’nin düşüşüyle başlayan tartışma aslında stratejiyi değil, uygulanma biçimini gündeme taşımıştır: ABD postalları karaya değmeli mi, Türkiye’nin “güvenli bölge” planı uygulanmalı mı, önce IŞİD mi, yoksa Esad mı vs.

Nitekim Beyaz Saray sözcüsü John Earnest “IŞİD’le mücadele stratejisinde bir değişiklik olmadığını” ilan etti ve ABD’nin Suriye Özel Temsilcisi Daniel Rubinstein da Türkiye’deki temasları sırasında “gündem Esad’sız siyasi geçiş” diyerek yöntemlerin müzakere edilebilir olduğunu göstermiş oldu.

Bu yöntem tartışması sürecektir ve Cenevre-3 öncesinde Esad‘ın elinin zayıfltılması için Atlantik ittifakı her adımı atacaktır. Ancak bu hamleler “Esadsız çözümün mümkün olmadığı” gerçeğini değiştirmeyecektir. O nedenle biz bu tartışmayı burada bırakıp Ramadi’nin neden düştüğünü anlamaya çalışalım.

İBADİ’NİN MALİKİCİ EĞİLİMİ

Ramadi’nin düşmesinin iç ve dış nedenleri var. İç nedenlerin başında, Ramadi’nin içinde yer aldığı Anbar eyaletindeki etkili Şammar aşiretinin siyasi konumunun oynak olması gelmektedir.

Dış nedenlerin başında ise öncelike Irak’ın tam anlamıyla milli bir ordusunun olmayışı gelmektedir. Maliki‘nin bu yönde başlattığı girişimler yarıda kalmıştır. Fakat önemli dış etkenlerden biri de ABD’nin Ramadi’nin düşüşünü engellememesidir!

Bu etken bakımından incelediğimizde Ramadi’nin düşüşünün Irak’taki ABD-İran çarpışmasının bir yansıması olduğunu söyleyebiliriz. Washington Ramadi’yi hem Tahran’a hem de Bağdat’a karşı fırsat olarak kullanma peşindedir.

Şöyle: Haydar İbadi hükümeti IŞİD’le mücadele kapsamında hem ABD’yle ama hem de İran’la ortak hareket etmektedir. Hatta son birkaç aydır İbadi‘nin yavaş yavaş Maliki‘nin milli çizgisine girme eğilimi taşıdığını da söyleyebiliriz. ABD ise bu eğilim nedeniyle bir süredir İbadi‘ye baskı uygulamakta ve neredeyse durumu “ya biz ya İran” noktasına getirmektedir.

ABD’nin Barzani‘ye hem “bağımsızlık” işareti vermesi ama hem de Washington’a çağırıp “frenlemesi” bu baskılama operasyonunun bir parçasıydı. Yine peşmergenin silahlandırılmasının Bağdat üzerinden mi, yoksa ayrı olarak mı yapılacağı tartışmaları da bu baskılama operasyonunun bir parçasıydı.

İBADİ PUTİN’LE ANLAŞTI

İbadi‘nin Moskova ziyaretine ve Rusya Devlet Başkanı Vlademir Putin‘le yaptığı anlaşmalara bakılırsa, Bağdat bu baskılamaya direniyor! Nitekim İbadi Moskova’ya varır varmaz şöyle demiştir: “Bir kısım güçlere rağmen Rusya’ya geldim.”

Sonuçta Putin‘in askeri destek sözü vermesi ve Bağdat’a helikopter ve uçak satışı kararı alması, İbadi için büyük kazanım oldu.

Diğer yandan Maliki‘nin milli çizgisine girme eğiliminin bir diğer yansıması ise İbadi‘nin Musul Valisi Esil Nuceyfi‘yi görevden almak üzere soruşturma açtırması oldu. Musul’u IŞİD’e kurşun sıkmadan teslim eden Nuceyfi, Maliki‘nin en önemli karşıtı olan eski Meclis Başkanı Usame Nuceyfi‘nin kardeşidir. Nuceyfiler, Haşimi‘yle birlikte AKP Hükümeti’nin müttefikleridir.

ABD’nin Musul Harekatı için AKP ile yakın temasta olan ve TSK’nin Musul Kampı’nda Sünni grupları eğitmesini sağlayan Nuceyfiler, bu ilişki üzerinden Şiileri Musul’dan uzak tutmaya ve Sünni-Kürt ittifakı inşa etmeye çalışmaktadır.

Yani Ramadi’nin düşmesi sıradan bir durum değil, ana çarpışmanın aşamalarından biridir!

Not: Bugün Samsun TÜYAP Kitap Fuarı’nda okurlarımızla buluşuyoruz…

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
23 Mayıs 2015

Yorum bırakın

Oyunu harcama!

Aydınlık hareketiyle 1989’da, o dönemki yayın organlarını okuyarak tanıştım. 1994 yılında da İşçi Partisi üyesi oldum. Yani 25 yıllık aydınlıkçı, 20 yıllık da partiliyim.

Geriye dönüp düşündüğümde, seçimler konusunda şu tabloyu buluyorum önümde: Sol Güçbirliği, Ulusal Güçbirliği, Cumhuriyet Güçbirliği çağrıları ve çabalarıyla geçmiş seçim dönemlerimiz… Hem CHP’ye hem de DSP’ye, geride kalan yıllar içerisinde sürekli güçbirliği önermişiz; üstelik “şu kadar koltuk” demeden!

Hepsinde de reddedildik. Çünkü CHP ve DSP liderlikleri aynı şeyi düşünüyordu: “Küçük” partiydik, binde beş oyumuz vardı, oy oranımız işlerine yaramazdı!

Herşeye rağmen anlattık: Seçimlerde oylar aritmetik değil, politik olarak toplanırdı! 20 artı 1 matematikte 21 yapardı ama politik toplamı 30-35’i bulurdu. Dinletemedik.

‘OYLARI BÖLMEYİN’ KAMPANYASI

Peki sonuç ne oldu? Geride kalan 20 yıl içinde, DSP’nin 3 yıllık koalisyonunu saymazsak, iki parti de sürekli muhalefette kaldı!

Aydınlıkçıların “iktidar olma” önerisini reddedenler, son 13 yıldır da AKP’nin altında muhalefet yapmayı sürdürüyor! Hem de şu döngü içinde: Aydınlıkçılar CHP’ye güçbirliği öneriyor ama reddediliyor. Sonra seçimi AKP kazanıyor ve CHP propagandaya başlıyor: Oyları böldünüz!

Oyları birleştirelim diyen kim? Reddeden kim? Bu sorulara yanıt vermeyip, sürekli tekrarlıyorlar: Oyları bölmeyin!

2007’den beri hemen her seçimde CHP Genel Merkezi açısından işler böyle yürüyor: Güçbirliğini reddet, seçimi kaybet ve Aydınlıkçıları oyları bölmekle suçla!

Üstelik CHP Genel Merkezi’nin bu tutumuna rağmen, Aydınlıkçılar ülke çıkarı diyerek yerelde kimi CHP örgütleriyle ittifak kurdular. Tek tek saymayacağım ama geride kalan yıllarda 10’dan fazla ilde ve 50’den fazla ilçede CHP’yi ikna edip AKP’yi yerelde devirdik! Karşılığında ne bir belediye başkanlığı istedik ne de önerdikleri bir kaç belediye meclis üyeliğinin pazarlığını yaptık!

‘OYUNU HARCAMA’ KAMPANYASI

7 Haziran öncesi aynı tezgah yine işletiliyor. CHP Genel Merkezi yine “oyları bölmeyin” kampanyası başlattı. Ağızlarında şu tez var: “7 Haziran AKP’den kurtulmak için son şans, 7 Haziran’da CHP’ye verin, sonra kendi partinize verirsiniz.” (CHP Vatan Partisi’ne oy vereceklere karşı “oyları bölmeyin” kampanyası yapıyor ama HDP’nin tabanından Kürt-Alevi oyları emmeye başlamasından rahatsız olmuyor, tersine “HDP barajı geçmeli” çağrıları yaparak o tabanın akışını kolaylaştırıyor!)

CHP “oyları bölmeyin” tezini 2007’de de, 2011’de de dile getiriyordu ve ittifak önerimizi reddediyor ama “son şans” diyerek oylarımızı istiyordu, “ödünç” diyordu. Peki sonuç ne oluyordu? AKP iktidar, CHP anamuhalefet olmayı sürdürüyordu!

Türkiye artık bu sarmaldan çıkmalıdır; o nedenle sesleniyorum bugün sizlere: Tek bir oyunuz var ve artık onu harcamayın! O tek bir oyunuzu “oyları bölmeyin” kampanyasına heba etmeyin!

Ve çevrenizde “oyunu harcama” kampanyası başlatın!

DEĞER KAZANMIŞ OYLA NELER YAPILIR!

Evet, oyunuzu harcamayın, TSK’ye tertibi bozan ve Silivri duvarlarını yıkarak yurtseverleri özgürleştiren partiye oy verin!

Oyunuzu harcamayın, emperyalizmin soykırım yalanının önüne geçen partiye verin!

Oyunuzu harcamayın, Kıbrıs’ta Rauf Denktaş‘la birlikte Annan Planı’na direnen partiye oy verin!

Oyunuzu harcamayın, AKP’nin Türk milletine yer vermediği “yeni anasaya” girişiminin karşısına milli anayasa forumları çıkarabilen partiye oy verin!

Oyunuzu harcamayın, Washington patentli Açılım’ı frenleyen ve gerçek Türk-Kürt birliğini savunan partiye oy verin!

Oyunuzu harcamayın, içi boş karşıtlığa değil, dolu dolu “Erdoğan’ın Yüce Divan dosyasını” hazırlayabilen partiye oy verin!

Oyunuzu harcamayın, yeniden milli mücadele, yeniden kurtuluş savaşı, yeninden Altı Ok diyen partiye oy verin!

Oyunuzu harcamayın, yeniden Samsun’a çıkan ve AKP’ye meydanlardan “Mustafa Kemal bayrağı” sallayan Jöntürk’lerin partisine oy verin!

Binde beş’le bunları yapabilen bir parti, boşa harcamadığınız o oyla daha neler yapacak!

Oy’unu harcama, değerlendir!

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
21 Mayıs 2015

1 Yorum

Soçi buluşmasının sonuçları

ABD Dışişleri Bakanı John Kerry ile Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov‘un Soçi’de biraraya gelmesi şu nedenlerle çok önemliydi:

SOÇİ ÖNCESİ TABLO

1) İki ülke özellikle Ukrayna konusunda karşı karşıya geldiler ve yaptırımların, yalnızlaştırma hamlelerinin olduğu sert bir süreç yaşadılar.

2) Antalya’da yapılan son NATO Dışişleri Bakanları toplantısında, NATO Rusya’yı baş gündem ve hedef yaptı.

3) Antalya’dan sonra Macaristan’ın başkenti Budapeşte’de düzenlenen NATO Parlamenterler Asamblesi’nde de Rusya karşıtlığı sürdü. NATO Genel Sekreter Yardımcısı Alexander Vershbow, NATO’nun Rusya stratejisini değiştireceğini açıkladı: “Ukrayna krizi nedeniyle Avrupa’daki güvenlik durumu değiştiği için NATO Stratejik Konsepti’nin Rusya ile ilgili bölümünün yenilenmesi gerekiyor. Rusya ile ilişkilerimizi yeniden tanımlayacağız.” (tr.sputniknews.com, 18 Mayıs 2015)

4) Rusya, Çin’le birlikte Akdeniz’de tarihi bir tatbikata başlayarak ABD’nin “Geniş Ortadoğu” hamlesine yanıt verdi. Pek üzerinde durulmadı ama taktibat aslında Karadeniz’de başlamıştı. Yani Pekin-Moskova ekseninin Washington’a yanıtı çok boyutluydu; Hazar’ı, Kafkasya’yı, Karadeniz’i, Doğu Akdeniz’i, Ortadoğu’yu, Süveyş’i, Aden’i, Basra’yı kapsıyordu.

5) Rusya geçen ay Moskova Platformu düzenleyerek Şam yönetimi ile Suriyeli muhalifleri biraraya getirmeye çalıştı ve Cenevre-3 öncesi önemli bir “siyasi çözüm” zemini yarattı. ABD ise Rusya-İran-Suriye ekseninin Cenevre-3’e zayıf elle oturabilmesi için taşeronlarıyla birlikte İdlib merkezli taktik hamle başlattı.

LAVROV’UN ÜÇ SAPTAMASI

Soçi görüşmesi işte bu çok önemli gelişmelerin ardından yapıldı. Kerry ve Lavrov‘un gündeminde Ukrayna, Suriye, Yemen ve İran konuları vardı.

Peki görüşme nasıl sonuçlandı?

Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov, zirveyle ilgili değerlendirmesini ve üç önemli saptamasını Rus hükümetinin resmi gazetesi Rossiskaya Gazetesi’ne yaptı:

1)Kerry’nin Soçi ziyareti, her şeyden önce, Rusya’yı yalnızlaştırma girişimlerinin başarılı olmadığı anlamına geliyor.

2)Bölgesel krizleri Rusya olmadan çözmek çok zordur.

3)Kerry ile anlaştık. ABD Minsk anlaşmasının uygulanması için Kiev yönetimi üzerindeki ağırlığını kullanacak.

Lavrov, bu üç saptamasını “Washington-Moskova ilişkilerinin iyileşmesini bekliyorum” temennisiyle tamamlıyor. (haberrus.com, 19 Mayıs 2015)

‘RUSYA’SIZ ÇÖZÜM OLMAZ’

Soçi görüşmesi, ABD’nin son bir kaç aydır yürüttüğü aktif tutuma rağmen, Atlantik’in bölgede son tahlilde kazanamayacağının açık işaretidir ve öncelikle Ankara için mesaj niteliğindedir.

Kırım konusunda Rus karşıtı bir çizgiye yönelen Ankara Soçi’nin sonuçlarını iyi analiz etmelidir; Lavrov‘un “Rusya’sız çözüm olmaz” saptamasını Suriye için önemle dikkate almalıdır!

Zira Suriye’de taktik hamleler yapan, Riyad’la birlikte terörist örgütleri Fetih Ordusu adı altında birleştiren, İdlib’in düşürülmesinde kurmay rol oynayan, cep bölge inşa etmeye soyunan, TSK’yi ABD’nin Eğit-Donat programına mecbur ederek Suriye politikasına “tam alet” yapmaya çalışan AKP Hükümeti’nin girişimleri sonuçsuz kalacaktır.

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
20 Mayıs 2015

 

Yorum bırakın

Takip Et

Her yeni yazı için posta kutunuza gönderim alın.

Diğer 242 takipçiye katılın